Kees Swart
  fotografie
 documentair
 

 

CV EN WERKWIJZE

Hebbeding
Fotograferen doe ik sinds mijn vijftiende verjaardag. Toen kreeg ik het ultieme hebbeding uit de jaren zeventig: een pocketcamera, geladen met zwartfilm in 110-cassette uitvoering met 12 opnamen. Volgeschoten cassettes stuurde ik in bontgekleurde enveloppen van een vaag postorderbedrijf naar de ontwikkelcentrale.  Enkele weken later lagen dan de afdrukjes op de deurmat:  een wazige soep van grijstinten, of  - wanneer ik me aan een kleurenrolletje had gewaagd - schimmige contouren in een surrealistische magentazweem.
Mijn eerste kleinbeeldcamera was een Agfa Optima met twee belichtingstijden, aangeduid met een zonnetje en een wolkje. Op mijn zesentwintigste kocht ik eindelijk een èchte camera, een eenvoudige Minolta spiegelreflex. Voor de kwaliteit van mijn foto's was dit de grote sprong voorwaarts. En op vakantie had ik opeens veel meer filmrolletjes nodig.

Beleidsbabbelaar
Destijds studeerde ik sociale geografie. Ik had te kampen met een gebrek aan zitvlees en kreeg niet het gevoel dat ik een echt vak aan het leren was. Toch studeerde ik in 1988 af in de aanverwante studierichting planologie. Het was een goed jaar: in Amsterdam en Nijmegen werden bij elkaar wel honderd kersverse planologen - zowel 'oude-' als 'nieuwe stijl' - afgeleverd, bij elkaar gebezemd door onderwijsminister Deetman.
Ik vroeg me af wat ik nu echt geleerd had: veel bureaucratenjargon met een academisch sausje, waar ik me met groeiende tegenzin doorheengeworsteld had. De stoelendans om een handvol banen liet ik maar over aan al die andere planologen en geografen. Tijdens de opleiding was ik al gaan beseffen dat ik van een carrière als vergadertijger en beleidsbabbelaar niet gelukkig zou worden.

Afrika
Ik snakte naar wat avontuur en zwierf met fiets en tent maandenlang door het zuiden van Afrika. Verder stak ik mijn energie in tientallen uitzendbanen en vrijwilligerswerk. Een paar jaar later vertrok ik weer naar Afrika. Het fietsen beviel me prima, maar de uitzendbanen waren geen succes. Spaans benauwd kreeg ik het van allerlei simpele en geestdodende baantjes bij organisaties met een 'voskuiliaanse' bedrijfscultuur, waar eigenzinnigheid en creativiteit worden gesmoord in een dikke stroop van schoolse regels en ambtelijke structuren.

Lichtbepakt
Het werd hoog tijd om iets te gaan doen wat beter bij mij zou passen. Ik meldde me aan bij de Fotoacademie in Amsterdam, bleef zelfs in de avonduren geboeid bij de les en voltooide de opleiding Journalistieke-, Documentaire- en Portretfotografie, met Joost van den Broek als inspirerende leermeester.
Sindsdien werk ik als freelance fotograaf. Ik werk altijd op locatie en benader de werkelijkheid zonder die te manipuleren. Wel leg ik accenten door kleur en contrast aan te passen, maar - met uitzondering van (groeps)portretten - zet ik niets in scène; vaak zou ik het liefst onzichtbaar willen zijn, zodat mensen zoveel mogelijk zichzelf blijven tijdens het fotograferen.
Dus geen glamour- en studiofotografie en geen gezeul met koffers vol lampen en statieven. Bijkomend voordeel van lichtbepakt zijn is dat ik met fiets en trein kan reizen en geen rijbewijs hoef te halen. Er rijden immers al meer dan genoeg auto's rond...

 

 
   
 
info